W 2005 roku, zgodnie z ordynacją, komitety wyborcze, które zarejestrowały listy we wszystkich okręgach, mogły wydać na kampanię do 30 mln zł (komitety występujące tylko w niektórych okręgach - proporcjonalnie mniej), a kandydaci na prezydenta - do 13,8 mln zł. Łącznie zatem przy 18 partiach zarejestrowanych w więcej niż jednym okręgu, 625 kandydatach do Senatu i 18 prezydentach in spe, legalne wydatki ugrupowań politycznych na kampanie mogły wynieść łącznie ok. miliarda złotych. Kampanie wyborcze partii idących w ubiegłym, roku po władzę były kosztowne. Już na przykładzie PO i PiS widać był, że wydatki związane z kampanią parlamentarną były ogromne. Obie partie zorganizowały inaugurację w najdroższych salach stolicy. Obie nie szczędziły pieniędzy na wyjazdy liderów, na występy artystyczne, na plakaty i płatną reklamę w telewizji i radiu.
O tym, że wydatki głównych kandydatów na prezydentów przekroczyły ustawowy limit informowała Fundacja Batorego, jeszcze przed złożeniem oficjalnych sprawozdań przez komitety wyborcze.  Z opublikowanego przez nią na początku grudnia 2005 r. wstępnego raportu dotyczącego finansów ubiegłorocznych kampanii wynikało, że sztab wyborczy L. Kaczyńskiego wydał ponad 18,4 mln zł, a D. Tuska - ponad 16,8 mln zł.  Dane te z dużą dozą prawdopodobieństwa są zaniżone. Fakt, że w ubiegłym roku nałożyły się na siebie wybory prezydenckie i parlamentarne, pozwolił sztabom wyborczym na skuteczniejsze niż „zwykle” ukrywanie wydatków.  Według wspomnianego już raportu Fundacji Batorego, zasady finansowania prezydenckiej kampanii wyborczej naruszano przede wszystkim poprzez „przerzucanie” część wydatków z kampanii prezydenckiej na parlamentarną, która ma wyższy limit wydatków.  Co gorsza, posunięto się nawet do wykorzystywania środków publicznych do finansowania kampanii prezydenckiej.

Polityczna reklama w TV skutecznie jednak trafia tyko do określonego targetu. Tylko u wyborców niezdecydowanych za pomocą reklam można wpłynąć na kształtowanie obrazu rzeczywistości politycznej. Wyborcy zdecydowani mają ugruntowane postawy. Jeśli liczba niezdecydowanych jest duża, wówczas zwycięstwo danej partii będzie w dużym stopniu zależało od skutecznej strategii reklamowo-promocyjnej. Wystąpienia telewizyjne i spoty reklamowe emitowane w kinie bez wątpienie trafią do ogromnej liczby wyborców i na pewno wiele od nich zależy. Nie gwarantuje to jednak, że wygra ta partia, która prowadziła najbardziej skuteczną kampanię wyborczą.

Krótki spot reklamowy z udziałem polityka to fantastyczny sposób by dotrzeć i przekonać rzeszę odbiorców. Telewizja w końcu dociera do największej liczby odbiorców ze wszystkich mediów reklamowych. Reklama telewizyjna jest coraz popularniejszym sposobem promocji stosowanym podczas kampanii wyborczych.

Kampanie wyborcze przeprowadzane w telewizji to nie tylko krótkie posty reklamowe to także dyskusje, debaty i udział w rozmaitych programach telewizyjnych. To doskonały sposób reklamy sylwetki polityka oraz całego ugrupowania. Prowadzone debaty na żywo, wywiady i rozmowy wystawiają polityka na próbę i stawiają przed przymusem odpowiedzi nawet na najtrudniejsze pytania, które mogą rozwiać nasze możliwości i umożliwić podjęcie decyzji. O ile oczywiście przyjmiemy, że media są bezstronne.

 Marketing polityczny w obecnej postaci jest silnie związany ze środkami przekazu i rozwojem techniki w ich obrębie. Pojawienie się nowego medium, jakim jest Internet, otwiera przed nim wiele nowych możliwości.
Internet jest potencjalnie bardzo atrakcyjnym środkiem przekazu dla polityków, ale dziś nie może jeszcze konkurować z prasą, radiem, telewizją czy nawet słupem ogłoszeniowym pełnym plakatów wyborczych. Powodem są trzy zasadnicze problemy:
użytkowników Internetu jest ciągle za mało, by konkurować z telewizją czy radiem.
politycy nie potrafią jeszcze wykorzystywać Internetu do celów politycznych, nie wypracowali jeszcze dobrych metod marketingowych dla Internetu.
użytkownicy Internetu nie są przyzwyczajeni do szukania informacji politycznych w sieci.

Ponad 80 procent z nich jest zarejestrowanych do głosowania, a w całym amerykańskim społeczeństwie  zarejestrowanych w ogóle  jest 60 procent potencjalnych wyborców. 63 procent badanych bierze udział w wyborach. W całym społeczeństwie natomiast ich liczba wynosi  ponad 40 procent. 31 procent badanych wybiera urzędników państwowych, 23 procent bierze udział w dyskusjach politycznych, a aż  22 procent podpisuje różnego rodzaju petycje. Jak widać, życie polityczne internautów jest dość bujne.

Co bardzo interesujące, ponad 40 procent ocenia, że są bardziej zaangażowani politycznie odkąd zaczęli korzystać z Internetu. Nie trudno domyśleć się, iż z czasem sieć będzie odgrywała coraz większą rolę w polityce.  Jest ona dobrym i szybkim miejscem za pomocą którego można rozpowszechniać informacje polityczne – znajdą tam one zainteresowanych i chętnych do aktywnego działania odbiorców.

W ciągu ostatnich dziesięciu lat prasa przeżyła wiele zmian technologicznych i organizacyjnych. Zmiany w technikach druku i składu, wprowadzenie do redakcji komputerów osobistych, spowodowały uproszczenie procesu produkcyjnego gazety. Dziennikarz musi dziś posiadać wiele umiejętności: napisać artykuł, zredagować go, dobrać do niego ilustracje, ułożyć na stronie składu i wysłać do drukarni. Powstaje wiele amatorskich gazet tworzonych dosłownie przez jedną osobę; podobnie funkcjonują publikacje w Internecie. Na biurku dziennikarza obok telefonu dziś najważniejszym sprzętem jest komputer osobisty zaopatrzony w edytor tekstu, program poczty elektronicznej i co najważniejsze dostęp do Internetu.

Wiele dzienników i tygodników o tematyce politycznej ma swoje wydania internetowe, utworzone w ciągu kilku ostatnich lat. Internet pozwala też na ułatwiony kontakt ich redakcji z czytelnikami.

Najczęściej czytanymi dziennikami ogólnopolskimi są, według badań z początku 1997 roku Gazeta Wyborcza – 16 procent, Super Express – 12 procent i Rzeczpospolita – 5 procent; Trybuna ma 2,3 procent odbiorców, Życie Warszawy 2,1 procent a Życie – 1,8 procent odbiorców

Znanym niepowodzeniem specjalistów od marketingu politycznego była kampania Kongresu Liberalno-Demokratycznego w 1993 roku. Kampania ta, odwołująca  się do wzorców amerykańskich, miała wiele elementów zabawy i  rozrywki. Ku zaskoczeniu agencji reklamowej, wyborcy nie odebrali jej pozytywnie.  Kongres przegrał wybory, a wkrótce przestał istnieć jako samodzielna partia.

Oto kilka reguł, typowych dla reklamy politycznej.Po pierwsze wyborca głosuje na człowieka, a nie na partię. W czasie kampanii najważniejsza jest sama idea, a nie ideologia. Wybory oraz plakaty wyborcze muszą mieć charakter bardziej psychologiczny niż polityczny. Wyborca głosuje na przyszłość, a nie na przeszłość….

Pierwsza z tych zasad wskazuje na dostrzeganie zjawiska znanego jako- personalizacja władzy politycznej. Jednak nie jest to zasada do końca prawdziwa we współczesnej Polsce: wyborca kieruje się zarówno osobą polityka jak i partii politycznej, której polityk jest kandydatem. Przynależność do znanej partii może przysporzyć  kandydatowi  głosów, a jeśli jest znany – głosy oddane na niego wzmocnią j partię, którą reprezentuje. Taka dwustronna zależność jest również wynikiem naszego systemu wyborczego.

Ostatnia zasada – pozornie słuszna i łatwo znajdująca potwierdzenie w potoku obietnic wyborczych – w Polsce rozbija się o silny spór o współczesną historię, stosunek do PRL.

Plakat, ulotka polityczna, a później prasa są już od dawna ważnymi narzędziami wykorzystywanymi przez polityków w kampaniach reklamowych , ale przecież nie mogą równać się z mediami elektronicznymi(radiem i telewizją) a od lat dziewięćdziesiątych - także z  Internetem.

Prasa przemawiała do ludzi słowem, stopniowo także materiałem ilustracyjnym; radio powróciło do głosu ludzkiego jako głównego narzędzia przekazu. Drugim istotnym aspektem pojawienia się radia jako środka przekazu był jego zasięg, szerszy niż w przypadku prasy.

W Polsce oficjalna premiera programów radiowych odbyła się 1 lutego 1925 roku. W okresie międzywojennym działało osiem rozgłośni ogólnokrajowych, w 1935 roku było już około pół miliona radiosłuchaczy. W tym samym roku rząd wykupił pakiet większościowy w spółce Polskie Radio, przejmując nad nią kontrolę.

Telewizja, ze względu na masową widownię i sugestywne operowanie dźwiękiem i obrazem, szybko staje się dobrym miejscem dla prezentacji partii i polityków. Pojawiła się na skalę masową w połowie dwudziestego wieku i szybko zdobyła decydującą pozycję wśród środków przekazu.

Marketing wyborczy, najczęściej stosowana i najbardziej zintensyfikowana forma marketingu politycznego, po raz pierwszy na świecie został zastosowany w wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 1952 roku. Kilka lat później trafił on do Europy, pojawiając się w wyborach parlamentarnych w Wielkiej Brytanii w 1959 roku i w wyborach prezydenckich we Francji w 1965 roku. Od lat dziewięćdziesiątych pojawia się w krajach Europy Wschodniej i w Rosji. Dziś stosowany jest w wyborach parlamentarnych, prezydenckich, a także w wyborach lokalnych niezmiernie powszechnie. Warto również dodać, że jego popularność wciąż rośnie.